Zininjegezin's Blog

Vind Je Opvoeden Soms Best Lastig?

Abonneer je dan nu op mijn maandelijkse nieuwsbrief vol tips die je helpen liefdevol en efficiënt leiding te geven aan je gezin.

Klik Hier om je op te geven.

Privacywaarborg: ik zal je gegevens in geen geval aan derden verstrekken.

Eén van de belangrijkste vaardigheden die ik als moeder heb geleerd, is 10 tellen mijn mond te houden. Even je mond op slot kan in zo veel situaties behulpzaam zijn. Van de week had ik het volgende gesprekje met Nina.

Nina, op zeurtoon: “Mama, ik wil morgen niet naar de Petteflet. Want W. is er niet en L. is er denk ik ook niet!”

 Ik voel een schokje door mijn lijf gaan, er wordt een appèl op mij gedaan. “Oh jee!” denk ik, voel ik. “Ik moet iets oplossen. Ze wil thuisblijven morgen maar dat kan niet, ik moet werken.” Dus ik adem eens diep in en uit en hou mijn gedachten voor me.

Ondertussen bekijk ik het van Nina’s kant. Haar twee vriendinnen zijn er morgen niet en zij vindt dat erg ongezellig. Ja, dat kan, dat mag, dat is heel legitiem zelfs. Nu kan ik verder.

Ik zeg: ”Allebei je vriendinnen zijn er morgen niet op de Pet. Dat is ook niet gezellig voor jou!”

 Nina: ”Nee. Dat is heel erg voor mij.”

 Ik: “Ja.”

 Nina: ”Nou, weet je, misschien is G. er ook wel. Die is er meestal op vrijdag en zij is ook wel een vriendin van mij hoor want we spelen wel eens vaker een spelletje.”

 Ik: “Oh?”

 En Nina kletst gezellig nog even door over haar ook wel goede vriendin G.

De volgende ochtend.

Nina begint wéér: ”Ik heb geen zin om naar de Pet te gaan.”

 Ik, bevestigend: ”Nee.”

 Nina: ”Is het vrijdag vandaag? Dan is Y. er ook. ….”

 En zonder moeite vertrekken we vrolijk naar de Petteflet.

 Zoals ik al zei, sommige problemen lossen zich vanzelf op, als je je mond maar houdt 🙂

Gisteren was ik bij de zwemles van Nina. Om zeven uur ’s ochtends zat ik aan de rand van het bad, met een thermobeker koffie in mijn hand. Ik keek naar mijn kind en ik keek naar de ouders, vooral naar een bepaalde vader. Hij had zichtbaar géén koffie gehad en hij had last van opstartproblemen. Met een gezicht als een donderwolk bekeek hij de prestaties van zijn dochter. De aanwijzingen van de badjuf drongen niet tot haar door. Zoals haar vader haar toebeet: ”Heb je soms poep in je oren?!” Hij kon het niet langer aanzien en verdween een half uur uit beeld om weer kwaad terug te komen.

Denk je dat ik hiervoor een uur vroeger uit mijn bed blijf komen? We stoppen ermee! En die Barbie die ik je beloofd had, die krijg je ook niet!” Ik vond het nogal wat voor het meisje. Het draaide erop uit dat hij haar nog één kans gaf, als ze volgende week niet beter haar best doet, dan stopt hij ermee.

Ik vraag me af of zij volgende week beter gaat presteren. Misschien wel. Dus dan heeft zijn ‘aanpak’ geholpen, zal de vader denken. Ik hoop dat hij zich afvraagt wat het met hun relatie doet op de langere termijn. Ergens in zijn lijf moet hij toch voelen dat het uitschelden van zijn kind en zijn beloftes niet nakomen, niet de juiste manier is om haar te motiveren.

En wat heeft zij over haar vader gedacht? En over zichzelf? ‘Rotpapa, de volgende keer doe ik helemaal niet meer mijn best, ik zal je krijgen.’ Of: ‘Ik leer het nooit, hoe goed ik ook mijn best doe, het is toch nooit goed genoeg.’ Of: ‘Blablabla, naar jou luister ik allang niet meer’? Wat zij ook dacht, heel positief zal het niet geweest zijn.

Wat de vader betreft, die doet wat hij kan. Ja, heus, hij doet wat hij kan. Als hij namelijk wist hoe hij zijn dochter bij de les kan houden zonder te schelden en zonder haar te kleineren, dan zou hij dat doen. Simpelweg omdat dat voor hemzelf zo veel fijner voelt. Ouders hebben liever plezier met hun kinderen dan strijd. De strijd onstaat pas op het moment dat ouders òf de vaardigheid òf de kennis òf beide niet in huis hebben om lastig gedrag aan te kunnen.

Wat deze vader had kunnen helpen? De wetenschap dat de zwemles van zijn dochter een zaak is tussen zijn dochter en de badjuf. Het vertrouwen dat die twee er samen wel uitkomen. De juf is vrouws genoeg om haar werk goed te doen. En de dochter enthousiast genoeg om om zeven uur ’s ochtends het koude water te trotseren.

Dat heet loslaten, geloof ik. Misschien kan ik hem helpen door volgende week twee bekers koffie mee te nemen.

Ieder gezin kent regels. Regels die voor iedereen gelden en specifieke regels die voor elk kind apart gelden, afhankelijk van zijn persoonlijkheid en ontwikkeling. Maar niet elk kind wil zich er aan houden….

Misschien heb je veel regels en hou je er te rigide aan vast, dan is het handig om ze nader te onderzoeken en eventueel bij te stellen. Misschien is er iets anders aan de hand en ligt de focus (door alle strijd die je al hebt moeten leveren) te veel op wie er de baas is in huis. De volgende vraag van een cliënte illustreert dit.

“Ik heb een zoon van vier die al een tijdje weigert om zich thuis aan de regels te houden. Hij wil doen waar hij zelf zin in heeft en zelf de regels bepalen. Bijvoorbeeld met tandenpoetsen. Als ik zeg dat hij zijn tanden moet gaan poetsen en hij doet het niet, dan kan ik hem niet dwingen. Ik heb nog twee jongere kinderen dus ik heb mijn handen niet vrij. Bovendien wil ik mijn macht ook niet misbruiken. Dus als hij wegrent, krijgt hij eigenlijk zijn zin.

Ik leg hem dan uit dat ik zijn moeder ben en dat ik degene ben die de regels bepaalt. Dat eindigt altijd in een discussie over wie de baas is en hij wil zijn tanden nog steeds niet poetsen! Ik wil beslist mijn macht niet gebruiken om hem te laten meewerken maar wat kan ik verder nog doen?”

Ik ben blij dat deze moeder er voor kiest haar macht niet te misbruiken. Dus geen dreigementen, geen straf en geen fysieke kracht om hem te dwingen mee te werken. Want wat leer je je kinderen als je dat wel doet? Dat macht uitoefenen, fysiek of anderszins, dè manier is om te krijgen wat je wilt. Waarschijnlijk is dat geen waarde die je mee wilt geven. Bovendien zul je zien dat broers en zussen deze strategie overnemen en dan ben je echt ver van huis.

Als je anders over het probleem na gaat denken, verandert dat meteen de manier waarop je er over praat met je kinderen:

  • Als je het vaak hebt over wie de regels maakt, benadruk je impliciet het idee dat het in je gezin draait om de ‘autoriteit’ die zijn wil oplegt aan de ‘zwakkere’, dat het draait om regels en gehoorzaamheid.

Maar waar gaat het nou werkelijk om in een gezin?

  • Het gaat erom dat iedereen zich veilig en geborgen weet en dat er zo goed mogelijk aan ieders behoeften tegemoet wordt gekomen, wetende dat deze behoeften soms conflicteren.

Op het moment dat je focus verschuift van regels en autoriteit naar zorg voor elkaar en ieders behoeften, verandert vanzelf ook de manier waarop je praat over wat gedaan moet worden en waarom.

Neem nu dit geval met tandenpoetsen. In plaats van je kind te eisen dat hij zijn tanden poetst ‘omdat jij het zegt’, verleg je je focus naar de verwachting dat hij zijn tanden poetst voor zijn eigen gezondheid. Met een uitleg erbij die past bij zijn leeftijd.

En je stelt de vraag: wat heeft mijn kind nodig? Meer aandacht? (Ongetwijfeld waar, in een gezin met meerdere jonge kinderen.) Heeft hij hulp nodig met het avondritueel omdat hij al moe is? Als je er op deze manier naar kijkt, zul je makkelijker en creatiever om kunnen gaan met het tandenpoets-moment en kan het nog leuk worden ook!

Je kunt bijvoorbeeld een gekke tandarts naspelen, vraag: “Waar heb jij je tanden verstopt?” Of verzin (samen) een grappig liedje en zing dat als je gaat poetsen. Of poets alle dingen weg die hij vandaag heeft gegeten:”Heb jij vandaag nog zand gegeten in de zandbak?” Gekke stemmetjes en rare vragen, op die leeftijd kan het allemaal. Maak het een leuk moment voor jullie allebei. Dan behoren de discussies over wie de baas in huis is snel tot het verleden.

Zoals altijd ben ik heel benieuwd naar jouw ervaringen als opvoeder, dus je bent welkom om een reactie achter te laten!

PS. Abonneer Je Hier Op Mijn Nieuwsbrief Met Praktische Tips Om Liefdevol en Efficiënt Leiding Te Geven Aan Je Gezin

“Nina, wat zou jij doen als je moeder bent en je kind gedraagt zich zoals jij nu?” vroeg ik rustig, hoewel niet van harte. Liever had ik een klap op de tafel gegeven en had ik hard geroepen “Nu ben ik er klaar mee, wat denk je wel niet?!” Maar ik ben inmiddels getraind in het tot tien tellen.

Ik wìl het, mijn kalmte bewaren, mijn energie niet kwijtraken in schreeuwen en de trap op stampen.

En ik wil het niet alleen daarom. Ik geloof namelijk heilig in het gesprek. Het gesprek maakt contact. Het gesprek is veilig. Het gesprek ziet en hoort alle betrokkenen. Bovendien leert het gesprek mijn kinderen hoe ze problemen kunnen oplossen zonder verbaal of fysiek agressief te worden.

Het was natuurlijk ook een beetje mijn eigen schuld. Mijn kind twee avonden achter elkaar veel te laat naar bed laten gaan. Dan moet je op de blaren zitten. Maar ook als het niet ‘mijn schuld’ was en ik geen flauw idee had waar dat brutale, monstrueuze gedrag vandaan kwam. Tien tellen.

En na tien tellen kwam die vraag eruit:”Wat zou jij doen als je moeder bent en je kind gedraagt zich zoals jij nu?” Ik meende het oprecht. Ik wist niet meer hoe ik Nina uit haar opgefokte brutale gedrag kon krijgen. Op zo’n moment zie ik hoe ze zichzelf in de weg zit. En ik voelde dat ik het zelf niet veel langer meer kon verdragen.

Nina kwam meteen met een oplossing:“Naar boven sturen.” Dat verbaasde me wel, want Nina vind het vreselijk als ik tijdens een ruzie het contact verbreek. Meestal door uit de situatie weg te lopen en haar te zeggen uit mijn buurt te blijven. Dan klampt ze zich letterlijk aan me vast. Dat zijn de pijnlijke momenten.

Toen kwam de aap uit de mouw. “Mijn vriendinnen hebben leuke spelletjes op hun kamer neergelegd zodat ze die kunnen spelen als ze voor straf naar boven moeten. Dus dan is het helemaal niet erg.” “Van straffen worden ze slim!” zei Daan met een vette knipoog. Er was weer een dun lijntje contact tussen iedereen. Dat zijn de mooie momenten.

Met Nina heb ik geleerd om de situatie te laten rusten alvorens een punt te maken als ik dat nog nodig vind. We maken het contact eerst helemaal goed, ook fysiek; we pakken elkaars hand of geven een knuffel. Vaak zegt Nina dan al spontaan “Sorry mama.” En langzaam komt de ontspanning.

Een uurtje later zitten we samen op haar bed. Tijd voor een gesprekje. Ik zeg zachtjes tegen haar:”Hé Nina, zoals vanavond aan tafel, jij weet zelf wel wat er dan niet oké is toch?” En ja, dat weet ze.

Ik wrijf het er verder niet bij haar in maar vraag: “Hoe kunnen we nou proberen dat dat een volgende keer niet meer zo gaat?” Nina zegt:”Ik wil wel ophouden maar ik weet niet hoe.” “Misschien is het een goed idee om dat te zeggen tegen ons, dat je niet weet hoe je moet stoppen? En dat je vraagt of we willen helpen?” Ja, dat vindt ze een goed idee.

We oefenen dit zinnetje ook. Dat vindt Nina enig. Doet ze eerst haar vervelende gedrag na en geeft ze mij aanwijzingen wat ik moet zeggen en doen. Tevreden en helemaal gerust kruipt ze onder de dekens.

Tevreden en helemaal gerust loop ik naar beneden. In de wetenschap dat ik haar nog tientallen keren zal moeten helpen als ze zich geen raad weet met haar emoties. Dat is mijn taak. Soms een moeilijke, meestal een hartverwarmende.

Hoe help jij je kind kalmeren? Ik lees graag je reactie.

 PS. Abonneer Je Hier Op Mijn Nieuwsbrief Met Praktische Tips Om Liefdevol en Efficiënt Leiding Te Geven Aan Je Gezin

 

Daan bracht Nina naar boven om te gaan slapen en ze hadden een tijdje grote pret. Tot Daan welterusten zei en geen reactie van haar kreeg.

Dat deed Nina wel eens vaker, Daan negeren. Daan vond dat natuurlijk vervelend en zei tegen Nina: “Ik vind het niet leuk als je me negeert.” Vervolgens bleef hij op de bedrand zitten, wachtend op een reactie. Maar Nina reageerde nog steeds niet en Daan vertrok zonder er verder nog iets over te zeggen.

Even later ging hij terug en zei hij nòg een keer dat hij teleurgesteld was. En weer kwam er geen reactie van Nina.

Daan wilde graag een paar tips hoe hij deze situatie anders aan kon pakken, en natuurlijk wilde ik ze maar wat graag geven 😉

  • Omschrijf wat je voelt

Als je boos of teleurgesteld bent, laat dat dan aan je kind weten. Je zegt bijvoorbeeld:

– ”Ik vind het jammer dat je me geen welterusten wenst.”

Misschien heb je ook even geen zin meer om bij je kind in de buurt te zijn. Zeg dan:

– ”Ik vind het jammer dat je me geen welterusten wenst en daarom heb ik nu geen zin om bij je te blijven.”

Vervolgens loop je de kamer uit. Dat is een eenduidige boodschap en je kind ervaart de directe consequentie van zijn gedrag.

Als je boosheid is afgenomen (of als je niet bent weggegaan) kun je het volgende doen:

  • Vertel welk gedrag je verwacht

Zeg bijvoorbeeld:

– ”Als we hebben gespeeld en ik heb je gezellig voorgelezen en ondergestopt dan verwacht ik dat je mij ook welterusten wenst. Bijvoorbeeld met een knuffel of een high five, dat maakt me niet uit.”

“Dan krijg je het allemaal!”

Toen Daan deze verwachting had uitgesproken was Nina’s reactie:”Oké, dan krijg je het allemaal!” Ze gaf hem eerst een knuffel, toen een side five, een high five en een low five en tot slot een ‘neusje’. Ze nam de kans die Daan haar bood dankbaar aan. En natuurlijk voelden ze zich daarna allebei stukken beter.

Help je kind jou tegemoet te komen

In veel situaties is het niet voldoende om alleen te zeggen hoe je je voelt. Je laat je kind dan te veel ‘zwemmen’.

Omdat je kind geen gedachten kan lezen is het van belang om specifieke informatie te geven omtrent je verwachting (weltrusten wensen) en wat je kind kan doen om zijn gedrag te verbeteren (een knuffel of een high five).

Hiermee maak je het voor je kind een stuk makkelijker om jou tegemoet te komen. Want ook al lijkt het soms niet zo, je kind wil niets liever dan dat het weer gewoon goed is tussen jullie. Hij weet alleen niet altijd hoe hij dat voor elkaar kan krijgen.

Ik ben benieuwd of deze methode bij jouw kinderen ook werkt. Laat je een reactie achter?

PS. Abonneer Je Hier Op Mijn Nieuwsbrief Met Praktische Tips Om Liefdevol en Efficiënt Leiding Te Geven Aan Je Gezin

  • “Heb jij bananen in je oren?”
  • “Dit is al de vierde keer dat ik het zeg!”
  • “Heb je wel iets gehoord van wat ik net zei?

Als je je wel eens gefrustreerd voelt omdat je kinderen maar niet willen luisteren, troost je dan, je bent niet de enige. Dat hun kinderen niet luisteren is voor veel ouders het grootse probleem dat ze tegenkomen in de opvoeding.

Eén van de schone taken voor jou als opvoeder is je kind helpen zijn vermogen tot luisteren te ontwikkelen. Dat je kind kan luisteren is niet alleen nodig om op een prettige manier met elkaar te kunnen communiceren maar ook om kennis op te doen. Als je kind goed kan luisteren heeft hij daar plezier van op veel gebieden van zijn leven; op school, in vriendschappen, thuis en later op zijn werk.

7 Tips Die Zorgen Dat Je Kinderen Naar Je Luisteren
Als je deze tips gaat toepassen is het natuurlijk wel van belang dat de verwachtingen die je van je kind hebt niet onrealistisch zijn en passen bij zijn leeftijd.

1. We hebben twee oren en maar één mond!
Dus: luister twee keer zo veel naar je kind dan je tegen hem praat. Geef hem het goede voorbeeld door te laten zien dat jij zelf een goede luisteraar bent. Luister naar je echtgeno(o)t(e), je vrienden èn je kinderen, want goed voorbeeld doet goed volgen.

2. Gebruik geen ‘Jij’, ‘Als’ en ‘Waarom’

  • Een zin die begint met ‘jij’ eindigt meestal als een beschuldiging: “Jij doet ook nooit wat je gevraagd wordt.”
  • Na ‘als’ volgt een dreigement: “Als je je kamer niet meteen opruimt dan…”
  • En met ‘waarom’ vraag je je kind om een verklaring van zijn gedrag waar hij waarschijnlijk geen idee van heeft, zoals: “Waarom luister je niet?”

Uit je woordenboek schrappen dus!

3. Vraag om aandacht.
Als je niet zeker weet of je kind je hoort, zorg dan dat je eerst even contact maakt. Bijvoorbeeld door te vragen of ze je even aan wil kijken en luisteren naar wat je te zeggen hebt. Soms moet je letterlijk even naar hetzelfde niveau, dus door je knieën. Of praat met je gezicht dicht bij het gezicht van je kind. Dan maak je meer kans dat het doordringt wat je zegt.

4. Niet vragen maar zeggen.
Als je wilt dat je kind doet wat je zegt, maak dan geen vraag van je verzoek. Zeg het alsof er een punt staat aan het einde van de zin. “Ik breng je nu naar bed toe, kom maar mee.”

5. Geef wat speling.
Als je kind bezig is met iets en je stoort hem, wees dan flexibel. Als hij met de blokken speelt, een liedje luistert of huiswerk aan het maken is, wacht dan even met je verzoek tot hij je wel kan horen. En geef er dan een tijdslimiet bij:”Ik wil over één minuut je aandacht.”

6. Geef géén waarschuwingen.
Als je twee, drie ,vier keer iets aan je kind vraagt en ze reageert niet, dan leer je haar dat ze niet op hoeft te letten als jij iets vraagt. Pas tip één tot en met vijf toe en verwacht daarnaast van je kind dat ze meteen meewerkt. Ga naar haar toe, vertel wat je wilt, en geef dan geen waarschuwingen meer. Als ze niet reageert, dan volgen er consequenties (tip 7).

7. Wees niet bang voor consequenties.
Kort gezegd zijn consequenties een gevolg van het gedrag van je kind (dus iets anders dan straf). Als je er zeker van bent dat je kind je heeft gehoord en je niet méér van haar verwacht dan ze aankan, en ze reageert niet, dan is het tijd voor consequenties. Als er geen consequenties volgen, laat je je kind namelijk weten dat het oké is dat ze niet naar je luistert.

  • “Ik wil je helpen je kleding uit te zoeken en ik ga nu naar je slaapkamer, kom je mee?” Als ze niet komt, dan ga je weg en zeg je tegen haar:”Sorry,ik heb nu geen tijd meer om je te helpen.” Laat je niet verleiden tot een discussie (“Maar ik hoorde je niet!”). Jij hoeft alleen te zeggen:”Misschien luister je volgende keer meteen en dan kan ik je wel helpen.” Wees hier duidelijk in zodat je kind snapt dat je verwacht dat ze meteen luistert.

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen met luisteren. Laat je een reactie achter?

Veel plezier!

Carolien

PS. Abonneer Je Nu Op Mijn Nieuwsbrief Met Praktische Tips Om Liefdevol En Efficiënt Leiding Te Geven Aan Je Gezin. Vul daarvoor op de pagina Contact het contactformulier in onder vermelding van Nieuwsbrief.

Ik kwam vanmorgen een briefje tegen dat ik een tijdje geleden op Nina’s slaapkamerdeur had geplakt. We waren toen aan het oefenen met samen op één kamer slapen, Nina en Milan.

Daarvoor sliepen ze in verschillende kamers in en legden we ze later op de avond bij elkaar. Tja, je moet wat als je twee hoog in een appartement woont in Amsterdam…

Dat bij elkaar slapen had meer voeten in aarde dan je zou vermoeden :-). Er is heel wat voor gestickerd en vele afspraken zijn gemaakt (“Hoe lang moet ik bij hem blijven liggen als hij gaat krijsen?” “Dan tel je drie keer tot zestig, en dan kom ik naar boven.” “Ik wil liever twee keer tot zestig tellen!”)

Ik was het na een week helemaal zat, want het duurde soms tot half tien eer ze allebei sliepen. En ’s morgens was het ook meteen hommeles.

Dus op een avond viel er niets meer te onderhandelen voor Nina, Milan kreeg mij niet meer gek met zijn gejengel vanuit het ledikantje en ik bleef zowel innerlijk als uiterlijk volkomen kalm.

Nina heeft bijna een half uur geschreeuwd, gedreigd en gevleid maar er viel niet onderuit te komen, samen slapen was nu de norm.

En het wonder geschiedde! Ik ging naar beneden terwijl Milan als een idioot aan het zingen was. Nina had oordopjes ingedaan en lag met haar gezicht naar de muur. En na een half uur…. was het stil!

Ik vond het zo bewonderenswaardig van Nina dat ik haar dat op een speciale manier wilde laten weten en dit briefje op haar slaapkamerdeur plakte:

De volgende ochtend kwam ze stralend naar beneden. Speciale prestaties verdienen speciale aandacht!

Hoe creatief ben jij met je kinderen? Ik ben benieuwd! Laat je een reactie achter?

PS. Abonneer Je Hier Op Mijn Nieuwsbrief Met Praktische Tips Om Liefdevol en Efficiënt Leiding Te Geven Aan Je Gezin

“Ik help je makkelijk met je kinderen omgaan in moeilijke situaties.” Carolien van der Blonk

Carolien van der Blonk

NIEUW! TELEFONISCH SPREEKUUR. Eenmalig of meerdere gesprekken. Kijk voor het aanbod bij Mijn diensten of bel direct 06-22956858.

Logo Zin in je gezin roze